Na Dobry Początek...
Długo zastanawiałam się nad tym jak zatrzymać chwile, które są dla mnie ważne i cenne.
Obok tych, które zapisuję i ofiaruję kiedyś mojej Córce, postanowiłam zachować także te, które wiążą się z moją pasją jaką jest gotowanie i pieczenie...
Kuchnia jest i była zawsze ważnym elementem tradycji domu moich Rodziców, Dziadków a teraz także naszego Domu Na Grabinie. Jest pełna smaków, które wiążą się z ludźmi, historiami i uczuciami.
Tych, którzy tu trafią zapraszam więc Na Grabinę.
Do domu. Do mojej kuchni.
Pozdrawiam Was ciepło
Monika
poniedziałek, 7 października 2013
Tak panie jesień. Krupnik i gorący chleb.
Ładnych kilka lat temu, kiedy ja bardzo dużo pracowałam a moja Córcia chodziła do przedszkola - pamiętam takie jesienne późne, ciemne popołudnie. Umówiłam się z Anetą na szybką kawę, u niej w domu. Nie miałyśmy jeszcze 30 lat.
Mała Karolina na biodro, w samochodzie zostawiłam komórkę bo miałam już dość pracy po godzinach, pamiętam jak bardzo bolały mnie stopy po 13 godzinach w szpilach.
Weszłam do małego mieszkanka na ostatnim piętrze bloku. Maluchy bawiły się w pokoiku, dom pachniał ciepłem, dziećmi i zupą... Aneta nie pytając mnie o nic postawiła przede mną miskę gorącego krupniku... Zupy, której zazwyczaj nie jadłam, nie lubiłam, nie gotowałam...a w tamtej chwili stała się ona wszystkim czego dla Karoli i siebie pragnęłam najbardziej.
W swojej nieprzewidywalności i zawiłości życie dość szybko pozwoliło mi zostać w domu lub przynajmniej pracować dużo mniej. Grabina pachnie i ciepłym chlebem i zupą ale to popołudnie i tęsknotę za domem pamiętam do dziś bardzo dobrze.
Dlatego za każdym razem, kiedy przychodzi pierwsza jesień, moja Rodzina wraca coraz bardziej zmęczona lub ma gorsze dni - nie pytając o nic - stawiam przed nimi miskę gorącego krupniku.
Takiego jak umiem gotować, takiego jak mi smakuje najbardziej.
Podaję go z przepisem na chleb. Przygotowany na podstawie modyfikowanego przeze mnie przepisu na chleb Hamelmana. Jego największą zaletą, według mnie, jest jego miąższ, pełny dziur i wilgotny oraz krucha, cienka skórka. Wystarczy łyżka zakwasu i bardzo mało drożdży.
Kilka dni i można dojść do takiej wprawy w przygotowywaniu tego chlebka - że przestaniecie kupować pieczywo.
Wieczorem nastawiam zaczyn.
Następnego dnia ok. godz. 16 wyrabiam ciasto.
Ok. 19. wyjmuję gorący bochenek z piekarnika.
Cieplutkiego tygodnia Wam życzę :)
M.
KRUPNIK
ćwiartka kurczaka
mały kawałek szpondru wołowego
włoszczyzna
kilka suszonych grzybów
cebula
sól, pieprz, liść laurowy, ziele angielskie
2 kubki kaszy jaglanej
Z mięsa, warzyw, przypraw i grzybów gotuję przez ok. 3 godziny wywar.
Po tym czasie - wszystko wyjmuję z rosołu, na wrzątek wsypuję kaszę jaglaną i gotuję pół godziny.
Mięso, marchewkę, pietruszkę, grzyby - kroję na małe kawałki (lub ścieram na tarce) i dodaję do krupniku.
Smacznego :)
CHLEB PSZENNY na zakwasie żytnim
Na podstawie Golden Raisin Bread Jeffrey'a Hamelmana
porcja na 1 bochenek
wieczorem przygotowuję zaczyn:
85 wody
70 mąki pszennej chlebowej (lub zwykłej pszennej)
1 pełnej łyżki aktywnego zakwasu (ja mam żytni)
dokładnie mieszam, zakrywam w misce folią i odstawiam w ciepłe miejsce
następnego dnia zaczyn łączę z:
296 g przesianej mąki pszennej chlebowej (lub zwykłej)
91 g mąki pełnoziarnistej pszennej
214 g letniej wody
płaską łyżeczką suchych drożdży
2 łyżeczkami soli
W pierwszej kolejności mieszam mąki, dodaję drożdże, sól, potem stopniowo ( ja w mikserze, ale można spokojnie w misce drewnianą łyżką, ciasto jest lekkie i nie jest go dużo) dodaję zaczyn z poprzedniego dnia i wodę. Wyrabiam kleiste ciasto.
Zakrywam folią i odstawiam w ciepłe miejsce na 2 godziny.
Po godzinie - wyrośnięte ciasto przebijam (przekładam je w misce łyżką) i zostawiam pod folią na kolejną godzinę.
Po tym czasie - smarując dłonie olejem (ciasto się nie przykleja tak bardzo), przekładam ciasto na obmączoną stolnicę i składam jak list - na 3 - przekręcając go kilkakrotnie o 90 stopni.
Uformowany bochenek przekładam do miski, delikatnie posmarowanej oliwą i odstawiam na kolejną godzinę.
W tym czasie nagrzewam piekarnik wraz z małym żeliwnym garnkiem do 250 st.
Wyrośnięty chleb szybko przekładam, piekę 45 minut. Studzę :)
Smacznego!
czwartek, 3 października 2013
Po całym dniu...daj mi tylko pieroga :)

- Macie już siewnik??
- Fuck! Jaki siewnik?! Są już przymrozki...zielnik mieli zrobić...
- Tfu, no zielnik, się pomyliłam. Macie?
- Nie, Młoda na razie drzewo robi, to genealogiczne...Robi...czyli robimy
***
- Co Ty masz takie czarne paluchy?
- Uczyłem wczoraj Kamilę dzielenia z resztą i żeby się nie denerwować, siadam z nią do lekcji z całym słonecznikiem...
***
- Jak z nią wczoraj siedziałam nad angielskim to miałam wrażenie, że odgrywamy scenę z Dnia Świra... NIC.
***
- Ja go pytam ile to jest 5 metrów plus 5 metrów a on mi mówi...10 litrów...
Takie to radosne rozmowy rodziców świeżo upieczonych czwartoklasistów. Bywa ciężko, ale przede wszystkim wesoło. A kiedy wieczorem 7-kilowe plecaki naszych dzieci czekają spakowane na rano, można już tylko paść na kanapę z talerzem ciepłych ruskich pierogów.
tu">Przepis mój ulubiony, nauczony przez Mamę. Niezawodny, do wykonania z zamkniętymi oczami...(wtedy też nie przejmujesz się czy pierożek jest ładny czy nieładny ;)

PIEROGI RUSKIE
65 sztuk
3 kubki mąki (przesianej)
1 jajko*
2 łyżeczki soli*
2 łyżki oleju
1 1/3 kubka dobrze ciepłego mleka
Farsz:
600 g ziemniaków, ugotowanych i zmielonych w maszynce
300 g białego twarogu – twardego (może być nawet chudy)
jajko
sól, pieprz – do smaku
Mąkę przesiewam na stolnicę, w środek wbijam jajko, zagniatając dodaję stopniowo sól, olej i mleko. Ciasto powinno być gładkie, delikatnie błyszczące i delikatnie klejące.
Odstawiam do lodówki na czas przygotowania farszu.
Farsz. Przez maszynkę do mielenia przepuszczam ziemniaki razem z białym twarogiem, wbijam jajko, dodaję sól i pieprz do smaku.
Według mnie sekretem dobrego farszu jest jego dobre doprawienie. Nie żałuję soli i pieprzu, ale nie dodaję cebuli – nie lubię, kiedy farsz ciemnieje.
Z ciasta formuję małe placki, które rozwałkowuję na stolnicy i tym razem – wycięłam z nich szklanką kółka, w których umieściłam po łyżce farszu. Sklejam brzegi i wrzucam do garnka z wrzątkiem, wyjmuję po kilku minutach od wypłynięcia.
Gorące pierogi polewam roztopionym masełkiem.
sobota, 28 września 2013
Pomiędzy deszczem a pomarańczą :)

Skaczemy pomiędzy kroplami deszczu a plandekami zwisającymi z daszków bazarowych bud. Malinówki, kiełbasa, "weź śliwki, ja pobiegnę po dynię..." Szybko bo mokro, a w domu czeka pewnie jeszcze ciepłe ciasto...
Czeka i pachnie pomarańczami, goździkami, smakuje gorącym imbirem.
Przepis oparłam o Ciasto czekoladowo-pomarańczowe Nigelli, wg. książki Kuchnia. Zmieniłam jednak troszkę proporcje i dodatki. Moje jest bardziej ostre i ciut bardziej puszyste - niż oryginał.
Doskonałe do espresso i ciepłego koca :)
CIASTO Z POMARAŃCZĄ
200 g mąki pszennej przesianej
2 łyżki melasy cukrowej
150 g cukru
150 g masła
1/2 łyżeczki proszku do pieczenia
25 g kakao
2 jajka
skórka i sok z jednej pomarańczy
5 goździków, rozbitych moździerzu
1/2 szklanki rodzynek
2 cm kawałek imbiru, starty na tarce
Piekarnik nagrzewam do 170 st.
W mikserze ucieram masło z melasą i cukrem. Oddzielnie łączę mąkę, kakao, proszek i goździki.
Do masła dodaję jajko, cześć składników sypkich, drugie jajko, znowu sypkie - i powoli dodaję sok, skórkę z pomarańczy, imbir i rodzynki - cały czas mieszając. Przekładam do szerokiej keksówki wyłożonej papierem i piekę godzinę.
Studzę w piekarniku.
Smacznego!
środa, 25 września 2013
Znów zapachnie jabłkami :) Szarlotka.
Środa. Z domu wywiało już zapach niedzielnej szarlotki. Rano pachnie owsianką i kawą. Szybkie szybko, kurtki, chustki na szyję i zimny fotel w samochodzie...
Nad drugą kawą wracam myślami do weekendu. Do późnych śniadań, do szarlotki, do wystawy w Zachęcie i buł z pieczarkami na Starówce.
Ale dziś po południu znów zapachnie jabłkami :)
Przepis na bardzo delikatne ciasto kruche. Jednocześnie bardzo elastyczne. Ja rozwałkowuję je między dwoma arkuszami papieru na sporą blachę - ok. 20x30 cm. Najbardziej lubię szarlotki, które mają cieniutką warstwę kruchego ciasta i kwaskowate jabłka.
SZARLOTKA
350 g mąki
40 g cukru pudru
szczypta soli
4 żółtka
150 g masła
6 łyżek zimnej wody
ok. 2 kg antonówek
pół szklanki cukru, cynamon
cukier puder do posypania i ewentualnie żurawina na wierzch :)
Łączę sypkie składniki, w środek wlewam żółtka, pokrojone masło. Zaczynam powoli łączyć mąkę z jajkiem i masłem, podlewam wodą i zagniatam – dość szybko i krótko. Chłodzę w lodówce minimum godzinę.
Piekarnik nagrzewam do 180 st.
Ciasto dzielę na dwie części. Pierwszą rozwałkowuję na spód. Zapiekam 15 min. Rozkładam uprażone jabłka i zakrywam drugą częścią rozwałkowanego ciasta.
Piekę w temp. 170 st - 45 minut.
Smacznego!
wtorek, 24 września 2013
Grillowany camembert z orzechami. Aparat i patelnia :)
Połączenie dobrej kuchni, ciekawych ludzi i stworzenie przestrzeni, by rzeczywiście się czegoś nauczyć – tak wspominam wrześniowe warsztaty Akademii Smaku Siemensa.
Warsztaty "Fotografia kulinarna. Obiektywnie apetyczne" poprowadził Leszek Szurkowski, wybitny fotograf związany z Akademią Nikona.
Poza tym, że było pysznie i wesoło – dla mnie największą korzyścią tego spotkania była możliwość pracy z profesjonalistą. I to pracy praktycznej. Przez kilka godzin warsztatów robiliśmy zdjęcia "do skutku", zaś Leszek Szurkowski z ogromną cierpliwością tłumaczył, poprawiał, podpowiadał...
Jedni bardziej gotowali, inni nie wypuszczali z rąk aparatów i nie odstępowali Szurkowskiego na krok (ja ;)...
Z warsztatów przywiozłam przepis, który najsilniej zapisał się w mojej pamięci kulinarnej. Grillowany camembert z orzechami, bakaliami i konfiturą figową. Obłędne połączenie smaków, danie bardzo efektowne i absolutnie do powtórzenia w domu.
GRILLOWANY CAMEMBERT Z ORZECHAMI
przepis: Akademia Smaku Siemens
porcja dla 4 osób
4 serki camembert
1 łyżka oliwy
kilka gałązek rozmarynu i szławii
4 łyżki orzechów włoskich
4 łyżki sparzonych migdałów
2 łyżki rodzynek, namoczonych w białym winie
2 łyżki miodu
2 łyżki białego kremu balsamico
sok z 1 cytryny
1 łyżka skórki pomarańczowej
imbir
rukola
200 g konfitury figowej
Miód należy zmiksować w blenderze z kremem balsamicznym, sokiem z z cytryny, skórką pomarańczy i imbirem.
Na rozgrzanej patelni rozłożyć orzechy, migdały, rodzynki i dodać zmiksowany miód.
Całość dusić chwilę na wolnym ogniu.
Serki natrzeć oliwą, połączoną z szałwią i grillować z każdej strony na patelni.
Grillowany ser podawać bezpośrednio po usmażeniu z ciepłymi bakaliami, sosem, dodatkiem rukoli, konfiturą figową i kawałkiem bagietki.
Smacznego!
środa, 18 września 2013
Jeszcze czas na słoik. Brzoskwinie 2013 :)
W takie dni nie muszę wychodzić z domu... Nie potrzeba mi nic.
Mam ciepłą bluzę, gorący chleb i słoiki konfitury, którą zrobiłyśmy z Córką z brzoskwiń z ogrodu Sąsiadów. Dziękujemy :*
Jest tak po prostu i tak ciepło, że pora roku nie ma dziś kompletnie dla mnie znaczenia ;)
Jak pokazały minione lata i półki w spiżarni, najszybciej znikają u nas te konfitury, które składają się z samych owoców i cukru. Najprostsze. W ubiegłym roku dodawałam imbir, korę cynamonu, ziarenka wanilii, goździki i inne dodatki... I zawsze te słoiczki zostawały na sam koniec. Te opieczętowane kartką "truskawka", "wiśnia", "śliwka" znikały szybciej niż powinny.
Zatem same brzoskwinie.
Z uwagi na wrześniowy brakczas uprościłam przepis maksymalnie. A konfitura i tak smakuje jak...same owoce :)
KONFITURA Z BRZOSKWIŃ
ok. 4 słoiczki 200 ml
1.6 kg brzoskwiń
450 g cukru
Brzoskwinie parzę wrzątkiem i obieram ze skórki. Wyjmuję z nich pestki i wrzucam do garnka. Zasypuję na noc 1/2 cukru. Następnego dnia - zagotowuję brzoskwinie z cukrem i po pierwszym wrzątku - dodaję pozostałą ilość cukru. Gotuję 1.5 godziny. Często mieszając. Tak samo dnia następnego. Trzeciego dnia, po zagotowaniu (już krótkim - ok. 15 min) - przekładam do wyparzonych słoiczków. Wekuję - w garnku, odwrócone do góry dnem.
Pierwsze słoiki zamykałam razem z Polą, która w tym miejscu opublikowała poradnik dla opornych ;) Ja się nauczyłam.
wtorek, 17 września 2013
Trochę inne placki ziemniaczane. Kiedy przychodzi zmęczenie...:)
Wspierać, motywować, pomagać, wymagać...no i przede wszystkim kochać! Pierwsze dni w szkole to wcale nie mniejsze wyzwanie dla rodziców.
Gdzie nie zerknę, radzimy sobie, organizujemy się, pomagamy...
Po pierwszych tygodniach wrześniowej mobilizacji, mali i duzi lekko opadają z sił. Troszkę puszczają nerwy, troszkę zaczynają chorować, zmęczenie przychodzi już szybko.
Po trzech godzinach odrabiania lekcji i moja Córka...ma ochotę mieć "ospę, świnkę i różyczkę...i boli mnie brzuch...:("
Siadamy na kanapie z talerzem gorących placków z mizerią. Jedzenie - konkret. Po takiej porcji, czas na zabawę. Po chwili Młoda pada już nieprzytomna, a na biurku z wyrzutem czeka lektura...czytam jej na głos kilka stron...i też odpływam. J. zastaje nas śpiące i wie, że to lektura "na czas". Siada na łóżku i czyta. Walczy. Walczy z dysleksją, walczy z powiekami... trzy strony "Małej Księżniczki" Frances Hodgson Burnett i jego powalają z nóg.
Swoją drogą, kto nie zna, proszę na głos:
Ermengarda - przyjaciółka bohaterki
Melchizedech - imię szczura
Idealna lektura przed snem ;)
Zaś placki, bardzo dobre! Czym się różnią od zwykłych, tartych z jajkiem? Są dużo delikatniejsze i bardziej puszyste. Mają więcej ziemniaczanego środka, dla mnie idealne w wersji na słono...ale oczywiście można zmniejszyć ilość soli i podać je z cukrem i śmietaną.
W porównaniu z oryginalnym przepisem, zwiększyłam ilość składników trzykrotnie, zastępując maślankę - jogurtem
PLACKI ZIEMNIACZANE Z MĄKĄ ORKISZOWĄ, NA JOGURCIE
przepis: Sophie Dahl, "Na każdą porę" z moimi zmianami
700 g gotowanych, tłuczonych ziemniaków
300 g ziemniaków surowych
150 g mąki orkiszowej
płaska łyżeczka sody oczyszczonej
300 ml jogurtu
ok. 1 łyżki soli (jeżeli ziemniaki podczas gotowania nie były solone, świeżo mielony pieprz, zioła - wedle uznania
tłuszcz do smażenia
dodatki: mizeria, łosoś, koperek
W misie miksera mieszam ugotowane, tłuczone ziemniaki, mąkę wymieszaną z solą i sodą oraz jogurt. Stopniowo dodaję tarte surowe ziemniaki, pieprz. Masę dobrze mieszam. Nakładam placki na rozgrzany tłuszcz, za pomocą dwóch łyżek.
Po smażeniu lądują na papierowych ręcznikach.
Najlepsze - oczywiście prosto z patelni, jeśli jednak musicie podać podgrzane - to najlepiej - z piekarnika - 20 minut w temp. 180. zakryte folią i kolejne 10-15 na termoobiegu. Wówczas nadal są chrupiące.
Smacznego!
Subskrybuj:
Posty (Atom)

























