Sernikobrownie w wersji rodzinnej. Czyli z wiśnią ;)

Ponieważ wczorajsze sernikobrownie...zjadłam sama (taki dzień ;), w wiaderku zaś pozostało kolejne pół kilograma twarogu, dziś bardziej rodzinna wersja tego ciasta - tym razem z wiśniami wprost z zalewy spirytusowej ;)
Przepis od Liski , tak jak poniżej.
Nie dodałam już wiórków, a na ich miejscu znalazło się 100 g drylowanych wiśni.

M ;)

Krótka historia o... Sernikobrownie ;)

To była krótka historia. O 4. rano obudził mnie dziś ból. Taki... jak co miesiąc. Potem już przeszkadzało wszystko. I słońce i bez i piękna blondynka w czerwonym Mini, która mnie spektakularnie obtrąbiła kiedy "zbyt wolno" wyjeżdżałam z dwójką dzieci z polnej dróżki na Drogę... I wtedy już wiedziałam. Dużo czekolady. I więcej. Chcę! Już!

I tak oto jeszcze stygnie, a już zaspokoiło moje wszytskie kulinarne pragnienia :) sernikobrownie z wiórkami kokosowymi i 200 g ciemnej, gorącej czekolady... Może nie jest to najpiękniejsze ciasto świata, ale ma w sobie wszystko czego dziś potrzebowałam, by uśmiechnąć się do słońca, bzu i... uprzejmością odpowiedzieć na uprzejmość ;)



***
Przepis - niemal ten sam można znaleźć w różnych miejscach.
Ja korzystałam z przepisu Elizy, dodając posypkę kokosową tak jak w Kwestii Smaku

SERNIKOBROWNIE
za: White Plate - w tym miejscu

200 g gorzkiej czekolady
200 g miękkiego masła
400 g cukru pudru
5 jajek
100 g mąki
500 g białego sera
1 łyżeczka ekstraktu z wanilii
80 g wiórków kokosowych

Piekarnik nagrzewam do temp. 170 st C.
Okrągłą blachę o średnicy 25 cm wysmarowałam masłem i wyłożyłam papierem do pieczenia.
Czekoladę rozpuściłam w rondelku.
Masło i 250 g cukru pudru zmiksowałam na gładką masę. Następnie dodałam 3 jajka - wbijając po jednym, miksując. W ten sam sposób dodałam ostudzoną czekoladę i przesianą mąkę.
Mniej więcej połowę masy wylałam na spód blachy.

W drugiej misce mikowałam ser, pozostały cukier, jajka i wanilię.
Masę serową wylałam na czekoladową. Posypałam wiórkami.
Na wierzch, za pomocą dwóch łyżek wyłożyłam resztę masy czekoladowej.
Piekłam godzinę.
Nie studziłam....jadłam ;)

Smacznego!

Między pierwszą a drugą kawą. Majówka :)

Leniwe i długie wstawanie, a potem już szybkie kucharzenie na cztere ręce: mięsko i placki. Wszystko pomiędzy pierwszą a drugą kawą i gotowe!
Na pierwszy dzień majówki zmieniamy plener.


Deszcz, nie deszcz i tak pięknego weekendu Wam życzę!
Monika :)

Wielkanoc 2014. Taaaakie słońce :)

Najmocniejszy dowód w teorii "Bo przecież... jutro też jest dzień".
Po chmurnych dniach przyszło piękne słońce. Świąteczne.

W Domu spokojnie, dobrze. Każdy się jakoś krzątał...by razem z Bliskimi spędzić dzień.
Bardziej odświętny niż zwykle.

Karolinka zdumchęła 11 świeczek na torcie.
Wycałowała nas równo, wsunęła kawał tortu, który dla niej przygotowałam i uciekła z Basią do ogrodu :)

Wszystkiego Najpiękniejszego Kochanie!

Fartuszki gotowe. Wielkanoc 2014

Zaczęłyśmy lekko i wiosennie... od montowania świątecznych stroików. Wczoraj kura na zielonej grzędzie, dziś wianek z bukszpanu na drzwi i czas do kuchni :)
Ciut świt przybywa Mamusia z mięsiwem, które marynować będziemy. Z wywarem z łupin cebuli, w którym z Karolą będzie farbować pisanki. Ze słoikami konfitury śliwkowej i orzechami od cioci Reni - bo będziemy piec pleśniaka :)

Świątecznych prac, pełnych uśmiechu Wam życzę :)
Monika


biały krem z kalafiora

mazurek makowy

mazurek królewski

kruche tartaletki z owocami

sernik Marty Gessler

sernik z brzoskwiniami

babka orzechowa

pomarańczowa babka wielkanocna


babka cytrynowa

ćwikła

pasztet z soczewicy

pasztet mięsny


wtrawne mufiny

chleb polski

Wiosenne porządki :)

Domowy weekend świątecznych porządków.
I nie tylko świątecznych ;)
W dzień między drabiną a żelazkiem, wieczorem - przy pełnym stole najbliższych.
I prawda absolutna: nic tak nie poprawia nastroju jak ciężka praca fizyczna i czysty Dom :)

M.

Jakieś bułki, jakieś skrzydła...

Dzień Podciętych Skrzydeł.
Znacie?

To taki dzień, który zaczyna się kilkoma łzami znalezionymi na poduszce.
Czwartym siwym włosem znalezionym przy myciu zębów.
A kiedy szukasz ciepłego słowa bo, życie troszkę ostatnio daje więcej smutków niż radości, okazuje się, że... już przeszkadzasz.

Chyba każdy zdaje sobie sprawę, że życie nie składa się z samych kwiatków, ćwierkającej Córki i pachnących bułeczek.
Przez ostatnie miesiące w ścianach Domu i serducha przeżywam śmierć, odrzucenie, bezwzględne rozgrywki zawodowe i słaby stan zdrowia, osób, które kocham.
Już wiem, że ciepłe słowa jak miski ciepłego rosołu, w chwili kiedy ich potrzebuję, nie zawsze wracają.
Wy też to wiecie.

Dziś do 15.00 Na Grabinie Dzień Podciętych Skrzydeł.
Od 15.00 Święto Pancakes przy nauce do sprawdzianu z historii ;)

I tak to toczy się dalej...

Bułki, no jak... bułki, ale poprawiają humor samym swoim wyglądem. Do tego zakwasowe.
Wymienię je dziś z Mamcią na miskę ciepłego rosołu :)



BUŁKI NA ZAKWASIE
na podstawie przepisu Pracowni Wypieków

150 g gęstego, aktywnego zakwasu żytniego, dokarmionego 10-12 h wcześniej*
300 g mąki pszennej
100 g mąki pszennej razowej
170 g wody
2 łyżki oliwy
1 łyżeczka miodu
1 łyżka soli
1 łyżeczka świeżych drożdży

Zakwas mieszam z letnią wodą i drożdżami. Dodaję oliwę, sól, miód, mieszam
i powoli dodaję mąkę. Wyrabiam gładkie ciasto, które smaruję oliwą i odstawiam do plastikowej miski zakrytej folią. Ciasto musi podwoić swoją objętość – u mnie to zajęło prawie 3 godziny.
Po tym czasie z ciasta formuję bułeczki i układam je na blasze.
Smaruję delikatnie oliwą i ponownie zakrywam folią.
Drugie wyrastanie u mnie to ok. 2.5-3 godziny – w ciepłym miejscu.
Warto także spróbować ukształtować bułki i wstawić je na noc do lodówki.

Nagrzewam piekarnik do temp. 220 st. I piekę 12-14 minut :)
Smacznego!